Loading

Uncategorized

Blog 35: Hoogsensitieve kinderen hebben vaak niet door welke verantwoordelijkheden bij hen horen en welke bij de ander.

Hoogsensitieve kinderen voelen heel goed aan wat een ander voelt. Dit kan er toe leiden dat een kind niet weet wat bij hen hoort en wat bij de ander hoort. Soms voelen zichzelf ook ineens verdrietig of boos, terwijl ze dat van tevoren helemaal niet waren.

Ook kan het zijn dat het kind hierbij het idee heeft dat die boosheid met hen te maken heeft, omdat het daarvoor de boosheid nog niet zo gevoeld of ervaren had. Het kind voelt zich verantwoordelijk voor die boosheid en wil dat graag oplossen. Het HSK vraagt dan ook snel wat het voor je kan doen of zegt sorry, terwijl dat helemaal niet hoeft.

Een HSK weet ook vaak heel goed hoe het de sfeer ten goede kan veranderen. Omdat je HSK precies weet wat het moet doen om de situatie te verbeteren zal het deze dingen ook inzetten. Een HSK voelt zich het beste in een fijne, rustige sfeer. Het lijkt er dan op dat je kind zich aanpast aan de ander, en dat is voor een deel natuurlijk ook zo, maar het is niet alleen maar om de ander een plezier te doen. Het is ook om er voor te zorgen dat het zelf meer rust heeft en weer verder kan met het spel.

Het is belangrijk dat een hoogsensitief kind leert wanneer het de emotie van de ander is en wanneer het bij hem hoort. Dit kan door te vragen aan je kind of het, voor het bij het boze kind was, zelf ook al boos was of niet.

Daarnaast is het belangrijk om je kind uit te leggen, dat hoe goed hij ook weet hoe je een sfeer beter kunt maken, dat het niet altijd zijn taak is om te dit te doen. Zeker niet als in de situatie volwassenen betrokken zijn. Je kind kan zich namelijk ook thuis verantwoordelijk voelen over jouw emotie en willen proberen om jouw emotie te veranderen door je op te vrolijken en daar zijn uiterste best voor te doen. Als je dit opmerkt, is het goed om dit meteen op dat moment met je kind te bespreken. Vertel je kind dat hij niet verantwoordelijk is voor hoe jij je als ouder voelt. Dat jij je boos om iets maakt, wil niet zeggen dat jij boos bent op je kind. Het kan zijn dat jij zijn gedrag niet goedkeurt op dat moment, maar het kan ook zijn dat jij je dag niet hebt en even niet zo goed kan hebben wat er gebeurt en daar geïrriteerd of boos op reageert. Dan heeft het helemaal niks met je kind te maken.

Dat het moeilijk en lastig is en een reden tot overprikkeling dat je kind emoties zo goed aanvoelt en zich daar verantwoordelijk voor voelt, kan soms best een last zijn, voor zowel ouders als kind, echter het is ook een onwijs mooie kwaliteit.

Je kunt namelijk ook heel goed gebruik maken van deze kwaliteit door de sfeer in een kamer heel bewust te veranderen. Je voelt ook heel goed aan wat de ander op dat moment nodig heeft, waardoor je de ander heel goed en direct kunt helpen. Je hebt snel het complete plaatje, waardoor de ander heel veel heeft aan jouw informatie.

Read more

Blog 11: Omgaan met de grenzen van je kinderen.

Voor mij blijft dit een onderwerp waar ik mee blijf worstelen. Ik wil graag opvoeden vanuit wederzijds respect. Dit betekent voor mij dat ik ook luister naar de wensen en grenzen van mijn kinderen. En dat ik ook naar ze luister als ze liever willen dat ik iets anders aanpak. Ik heb daar best even aan moeten wennen en mijn man ook. Betekent het dan niet dat onze kinderen brutaal tegen ons zijn? Moeten we dan alles pikken wat ze tegen ons zeggen en op wat voor toon? Nee, zeker niet!

Continue reading “Blog 11: Omgaan met de grenzen van je kinderen.”

Read more

Blog 9: Onzekerheid en spanning voor een presentatie op school

Een aantal weken geleden had onze jongste zoon voor het eerst een presentatie voor de klas.
De presentatie ging over hem zelf. Een mooi onderwerp om over te vertellen. Niemand weet daar immers meer van dan jijzelf.

Onze jongste was heel zeker in wat hij wilde vertellen en hoe het er uit moest zien. Alles vertelde hij heel precies en ik heb hem geholpen dit in een PowerPoint te zetten. We maakten samen ook nog een praatpapier, zodat hij wist wat hij bij alle foto’s wilde vertellen.

Hij oefende de presentatie maakte ook nog een quiz en bijbehorende kaartjes.
Alles verliep zoals ik bij hem verwachtte. Duidelijk, zeker en goed voorbereid.

Tot de ochtend van de presentatie.

Continue reading “Blog 9: Onzekerheid en spanning voor een presentatie op school”

Read more

Blog 6: Straffen

Een paar weken geleden kwam het jeugdjournaal met de het onderwerp straffen. https://jeugdjournaal.nl/artikel/2268615-het-grote-jeugdjournaal-onderzoek-over-straffen.html  Ze hebben een onderzoek gehouden over straffen onder kinderen. Dit is het oordeel van de kinderen. Ze geven ook aan wat werkt en wat slecht werkt. Dit waren de resultaten van dit onderzoek:

De meest voorkomende straffen zijn:

  1. Iets afpakken of verbieden zoals de telefoon of spelcomputer
  2. Het wegsturen naar de kamer of gang
  3. Een waarschuwing krijgen

Krijg je wel eens straf?
85% ja
15% nee

Waarom krijg je straf?
1. Grote mond/brutaal
2. Gemeen tegen broer/zus
3. Stiekem/te lang op telefoon
4. Te lang gamen
5. Liegen

Welke straf krijg je?
1. Iets afgepakt
2. Een waarschuwing
3. Weggestuurd naar trap, gang, kamer
4. Kamer uitgestuurd

Wie geeft het vaakst straf?
Vader 23%
Moeder 41%
Allebei 35%

Wat is de beste straf?
1. Iets afpakken
2. Een waarschuwing
3. Weggestuurd naar plek

Wat is de slechtste straf?
1. Tik klap
2. Stevig beetpakken
3. Iets afpakken
4. Een waarschuwing

Hoe werkt dat bij jullie thuis? Heb je er wel eens over na gedacht wat je als straf geeft en waarom? En of het effect heeft? Is dat effect op de korte of de lange termijn?

Wat vind je er van als ik je vertel dat wij 1,5 jaar geleden besloten hebben om te stoppen met straffen? We begrenzen het gedrag van onze kinderen zonder te straffen. Kan dat wel? Hebben kinderen geen straf nodig dan? Wat doe je dan bij gedrag wat echt niet kan?

Het doel van deze blog is om je na te laten denken over hoe je met straffen om gaat. Je er bewust over na te laten denken. Hoe ga je er nu mee om, werkt het voor jou, je partner en je kind(eren)? Heeft het, het gewenste effect? Wil je er iets aan veranderen of is het prima hoe het nu gaat? Geef je straf uit frustratie of als wel overwogen sanctie?

Ik ben erg benieuwd naar je bevinden. Laat het me weten in een reactie op de blog, op sociale media of via een mailtje.

Ben je nieuwsgierig naar opvoeden zonder straffen. Laat het me weten. Dan schrijf ik hier een keer een blog over hoe dat bij ons gaat en wat de literatuur hier over zegt.

Read more

Blog 5: Help! Mijn kinderen willen alleen naar school.

Vind jij het ook zo lastig als ouder om je kinderen steeds een stukje verder los te laten? Nou ik wel!

Vrijdagochtend. Mijn kinderen gaan vandaag voor het eerst alleen naar school. En niet op de fiets zoals we normaal gaan maar met de skelter en de step. En mama mag niet mee. Ik merkte dat ik toch wel even moest slikken. Loslaten dacht ik. Loslaten! En ik dacht ook meteen wat een kans voor de kinderen om hun autonomie te vergroten.

Maar wat is autonoom zijn nu precies en waarom is het zo belangrijk om dit bij je kind te laten ontwikkelen.

Ik heb de definitie van autonoom zijn opgezocht:

Een autonoom persoon probeert zaken na te streven die voor hem of haar belangrijk of waardevol zijn en bewandelt op die manier een eigen levenspad. Intrinsieke motivatie is een vorm van autonome motivatie waarbij de persoon vanuit eigen overtuiging en normen en waarden keuzes maakt. Excentrieke motivatie daarentegen is een vorm van niet-autonome motivatie.
Uit onderzoek blijkt dat het autonomiegevoel een belangrijke factor kan zijn bij het welbevinden van de mens. Indien een persoon dus zowel wordt beloond als gestraft zou dat de eigen autonomiebehoefte te kort doen en tegenwerken in de motivatie en effectiviteit tijdens werkzaamheden.
Bron: https://www.ensie.nl/redactie-ensie/autonoom

Als je zo naar de definitie kijkt is het best belangrijk dat onze kinderen opgroeien als autonome personen. Maar hoe doe je dat eigenlijk? En wat heeft het te maken met loslaten?

Continue reading “Blog 5: Help! Mijn kinderen willen alleen naar school.”

Read more

Blog 3: Zelfvertrouwen

Er zijn kinderen die vol zelfvertrouwen in het leven staan. Zeker weten dat het ze gaat lukken en zo tegen je zeggen: ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan (Pipi Langkous). Kinderen die blijven proberen als iets niet lukt omdat ze weten dat ze het uiteindelijk zal gaan lukken.

Er zijn ook kinderen die dit een stuk lastiger vinden. Deze kinderen zeggen tegen je: ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het niet kan of ik heb het al een keer geprobeerd ik weet dat ik het niet kan.

Continue reading “Blog 3: Zelfvertrouwen”

Read more

Blog 2: Ken jij de kwaliteiten van je kind?

Ken je dat? Je bent zelf ontzettend efficiënt maar je kind is echt mega chaotisch. Je snap er echt niks van. Iedere keer opnieuw leg je uit hoe je het graag wil hebben maar je kind pikt het niet op. Hang je tas aan de kapstok! Laat je spullen niet slingeren maar ruim ze meteen even op. Maak eens een schema voor je huiswerk dan weet je wanneer je wat moet doen. ondanks al je pogingen om je kind wat efficiëntie bij te brengen blijft het een grote chaos rondom je kind

Of je bent zelf heel daadkrachtig, alles wat moet gebeuren pak je aan en bij alle goede tips die je kind geeft laat zij alleen maar dwars gedrag zien. Ze gaat er tegen in. Zij wil niet mee werken aan jou manier. Hoezo moet het altijd op jou manier.

Dit kan heel wat frustratie opleveren.

Deze week wil ik eens proberen om je hier anders naar te laten kijken.

Continue reading “Blog 2: Ken jij de kwaliteiten van je kind?”

Read more

Blog 1: De ochtend met schoolgaande kinderen.

De ochtend met schoolgaande kinderen…

Hoe verloopt de ochtend bij jullie?

Bij ons is het best hectisch of beter gezegd het was best hectisch.

7.00. De wekker gaat. nog een keer snoezen. Echt er uit nu.

De kids wakker maken.  En dan begint het jagen. Uit je bed. Kom op, aankleden. Werk nou eens mee. Dit moet je toch onderhand eens zelf kunnen. Kom op naar beneden. Wat wil je op je boterham? Nee, niet spelen. Kom aan tafel. Eet je boterham. Wat wil je mee naar school?  Na het ontbijt hebben de kids altijd nog even tijd om te spelen. Maar dan is het “ineens” toch tijd en gaan we weer door met jagen. Schoenen aan. Haren kammen. Waar is je bril? Kom je tandenpoetsen? Jas aan! Pak je tas. Pak je fiets. En dan eindelijk kunnen we naar school.

Continue reading “Blog 1: De ochtend met schoolgaande kinderen.”

Read more